http://search.deviantart.com/?q=by:Phobian&section=today deviantART RSS for by:Phobian en-us Copyright 2009, deviantART.com Thu, 10 Dec 2009 02:35:10 PST deviantART.com http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss http://s.deviantart.com/minish/widgets/apple-touch-icon-precomposed.png http://Phobian.deviantart.com/journal/28559933/ http://Phobian.deviantart.com/journal/28559933/ Wed, 25 Nov 2009 00:52:31 PST
Arkada fon müziği olarak İspanyol bir adam doğal olarak İspanyolca bir şarkı söylüyor. Ne dediğini anlamıyorken bile sevdim ben bu İspanyolu ama İspanyolca öğrenmenin yeri değil henüz.

Bir şarkı İspanyolca olup içinde senin anlayacağın en ufak bir şey bulunmazken bile seni ağlatabiliyorsa durum vahim demektir. Ağlarken aynı zamanda kendi kendine konuşmaya başlamışsan durum daha da vahim demektir.

Hayatın kaçta kaçı kendi kendini kandırmalardan ibaret acaba, yüzde bu kadarında uyuyup yüzde şu kadarında yemek yerken biz yüzde kaçında kendimize yalanlar söyleyip bir yanımız yıkılırken diğer yanımız onu tutmaya çalışıyoruz? Sonra da bu tutmalar bir fayda vermeyince artık tutulan ve tutan olarak beraber aynı uçuruma yuvarlanıyoruz. Kaçımız dibini görmeye çalıştı şişelerin, içki masalarının anlamsızlığında giden sevdalara bayatlamış mezeler tadında şiirler yazdı? Hangimiz şarkılar söyledi her nakaratına elinden uçurduğu güvercinini saklayarak?

Hayat büyüdükçe acımasız, giderek daha az yanlış, daha çok doğru götürüyor. Bazen yapılan doğrulara çok yazık oluyor. Oysa ben geride kalanları özlüyorum. Bir küçük plastik topun peşinden koşmayı. Yara bere içindeki zayıf ve kirli bacaklarımı, hayatın sadece oturduğumuz mahalleden ibaret olduğunu sandığım zamanları özlüyorum. Kimseyi aldatmadığım ve kimsenin de beni aldatmadığı zamanları…

Hayat büyüdükçe acımasız, artık bacaklarım daha kalın ve yarasız ama daha derin yaralarım var yüreğimde ve büyüyünce geçmiyorlar. İçime gittikçe daha çok şey saplanıyor ve bunları çekip çıkarmaya bir tane cımbız yetmiyor.

Dışarıda hava karardı. Odanın içinde ise kısmen direnen soluk renkli bir lamba var. Bense bir koltuk üzerinde ne kadar hareketsiz kalınır konulu anlamsız ve bir o kadar da sıkıcı bir çalışma içindeyim. İçerideki duman birbiri ardına körüklenen sigaralardan mütevellit ve ben buna inat gözlerimi de hiç açmıyorum. Gözyaşlarımı görmüyorum…

Kendine yalanlar söyle,mutlu ol...

]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/26876023/ http://Phobian.deviantart.com/journal/26876023/ Fri, 28 Aug 2009 13:06:44 PDT But then I, I look around, And I remember that I am alone, Alone. For evermore

The tile yard all along the railings, Up a discoloured dark brown staircase
Here you'll find, despair and I, Calling to you with what's left of my heart, My heart, For evermore

Drinking tea with the taste of the Thames, Sullenly on a chair on the pavement
Here you'll find, my thoughts and I, And here is the very last plea from my heart
My heart. For evermore, Where taxi drivers never stop talking
Under slate grey Victorian sky, Here you will find, despair and I
And here I am every last inch of me is yours, Yours, For evermore

Your leg came to rest against mine, Then you lounged with knees up and apart
And me and my heart, we knew, We just knew, For evermore

Where taxi drivers never stop talking, Under slate grey Victorian sky
Here you'll find, my heart and I, And still we say come back, Come back to Camden
And I'll be good, I'll be good, I'll be good, I'll be good

]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/22348447/ http://Phobian.deviantart.com/journal/22348447/ Fri, 02 Jan 2009 07:00:41 PST
Öyle fena üşüttüm ki önceleri kafadan gelen bir soğuk algınlığı zannettim ama tamamen balkanlarla alakalıymış. Vücudumun her noktası, beni ayakta tutan kemiklerimin ilikleri bile acıyordu. Lanet ediyordum o anda yaşadığım acılara. Ciğerlerimden çıkan kedi gibi gırrlamalar sinirimi bozarken, yalnız yatağımda pislik günlerimin geldiğinin farkında bile değildim. Anlar sadece bedenimle yaşadığım bir uzantının sinyalleriydi. Ne kaba! Pislik günlerim geri geldi.

Günlerden bir gün hastayım ve yastayım. Alevilerin aşuresini tatmak için Burgazada’nın sokaklarında yürürken midemde ki o garip kıırdaşmaları hissettim. Biliyor musun çok duygulandım. Benim midem hiç kıırdamadı ki!

Uygarlığımızın erektif bir neferiyim ben. Beni sizler yarattınız. Son parasıyla porno film edinmekte hiç tereddüt etmeyen biri varsa o da ben olabilirim bu toplumda. Ama ben sapık değilim beni önemsemeyin. Ben çocuk pornosunun en büyük talepkarı olan milletimin naif bir üyesiyim. Beni sizler yarattınız asla küçümsemeyin!

Her yere kusmaya başladım umarsızca. Ey memleketim! O asil topraklarının her yerine kustum şuursuzca. Beni affet. Vapurda, iş yerinde, sokakta hatta cimcime sevgililerin denize bakı hayaller kurduğu o güzel manzaralara. Kustukça özgürleşti bedenim. Her kusmamda yaşadığım o ihtirasla midemin kuş gibi hafiflemesi ile hayata daha da hırsla bağlandım sanki. Meğer ben ne çok yiyormuşum. Daha bir ay önce yediğim o güzel yemeklerin hala midemde bir mahzende saklandığının çıkışında fark ettiğim bünyemin zararsız olduğunu inandırmaktan da vazgeçtim insanlara. Her yere kustum ama her yere. Yürürken, koşarken ve işerken hatta ağlarken Kusup kusup vay be ne kusmuşum diyerek özüme baktım çömelerek. Buymuş demek! Bizim bir ilişkimiz vardı. Ve artık biz birer yok olan milli ruhlarız benim güzel ihtiraslı kusmuklarım. Klozete yakınlaştığım ve kusmam gereken o kutsal an geldiğinde beleş dinamit olsun, götüm de patlasın edasıyla kendimden geçtiğim anlarım özledim hepinizi.

Bende kendimi memleketimin topraklarına naif bedenimden çıkan enerjiyi boşaltarak yenileniyorum. Bu halim iyi mi bilmiyorum. Esasen anlatacak çok fazla şeyim vardı ama sizin bu yazıyı okurken ne kadar da seksi haller aldığınızı düşünmek beni tahrik ediyor şuanda. Beni sakın unutmayın!

]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/20995936/ http://Phobian.deviantart.com/journal/20995936/ Wed, 15 Oct 2008 02:47:36 PDT
Ben, isimsiz sokak...

Yorgun, durgun ve mütebbessim bir hattattır burada zaman. Hayâtın, her an tükenesi mürekkebinden derin çizgiler çeker insanların alınlarına... Her kıvrımında hakikat, her kıvrımında nasihat, her kıvrımında dua...

Böylesi bir sokak işte burası. Herkesin baktığı; ama, herkesin göremediği.

Seçim konvoylarından, temel atma törenlerinden, açılışlardan, galalardan, kokteyllerden, jübilelerden, basın toplantılarından uzaklarda bir yerlerde...

Ben, isimsiz sokak...

İçimde bir endişe var. Bir bebek ağlıyor gibi içimde... Belki de korkuyorum. Evet korkuyorum; bir gün, bütün bunları elimden alacaklar diye.

Korkuyorum, şu asırlık ahşap evleri alacaklar diye benden. Kimler doğdu, kimler öldü o evlerde bir bilseniz... Bilseniz, çocukların o mâsum, o pervâsız, o coşkulu kahkahaları, nasıl taştı pencerelerden senelerce... Ve ne kadar derinden, ne kadar şefkatle sevdiler torunlarını, dedeler ve nineler, bir bilseniz... Bir bilseniz, kaç genç kız, telli-duvaklı çıktı şu gıcırtılı kapılardan ve kaç anne gözyaşı döktü arkalarından... Bir bilseniz, ne kavuşmalar, ne ayrılıklar yaşandı şu evlerde... Kaç çiçek büyüdü, kaç çiçek soldu şu pencere önlerinde, bir bilseniz... Mangallar nasıl yakıldı; sedirli, kilimli, hoş kokulu odalarda. Kahveler nasıl ikrâm edildi, kitaplar nasıl okundu, sohbetler nasıl dinlendi şu evlerde, bir bilseniz...

Kimler uykusuz kaldı şu evlerde, geceler boyu bir bilseniz... Kimler gitti gurbete ve kimler dönmedi bir daha... Bilseniz, kaç mektup geldi uzaklardan. Kimlerin yolları gözlendi yıllarca... Duâlar nasıl edildi, sûreler nasıl okundu şu evlerde... Kaç saadet yaşandı şu evlerde, bir bilseniz... Mutluluğun çiçekleri nasıl tomurcuklandı çilekeş gönüllerde. Umûdun sarmaşıkları nasıl tırmandı usûl usûl, hayatın yüksek duvarlarına... Ve bir bilseniz, kaç cenaze çıktı ansızın, şu rengi her yıl biraz daha soluklaşan ahşap evlerden, beklenmedik zamanlarda... Yürekler nasıl dağlandı ve nasıl sabretti geride kalanlar, bir bilseniz...

Ben, isimsiz sokak...

Korkuyorum, şu asırlık ahşap evleri alacaklar diye benden... Korkuyorum, şu, eski beyaz çeşmeyi sökecekler diye yerinden. Koparacaklar diye tasını zincirinden. Oynatacaklar diye, taşlarını yerinden. Atacaklar diye, kitâbesini yerlere.

Kimler susamış olarak geldiler şu çeşmeye uzaklardan ve kimler yudumladılar suyunu, bir bilseniz... Bir bilseniz, kimlerin yüzünü yıkadı şu berrak damlacıklar. Şu şırıltılar kimlerin gönlüne doldu, kimler ferahladı sesinden... Kimler besmele çekti, kimler şükretti sonra... Bir bilseniz, kaç yolcu dinlendi başında ve kaç yolcu uzaklaştı gitti buralardan, hayır sâhiplerine duâlar ederek. Kaç yemek pişirildi, kaç çay demlendi şu çeşmenin suyuyla, bir bilseniz... Hep su verdi susuzlara bu çeşme; her zaman, hiç durmadan. Pırıl pırıl, şırıl şırıl... Senelerce...

Ben, isimsiz sokak...

Korkuyorum, şu eski beyaz çeşmeyi sökecekler diye yerinden... Korkuyorum, şu koca çınarı kesecekler diye bir gün. Gölgesini alacaklar diye üzerimden. Yersiz-yurtsuz bırakacaklar diye şu serçeleri, güvercinleri... Koparacaklar diye hâtırâların dallarını, birer birer. Ayıracaklar diye şu sabah esintisinin sesini yapraklarından. Susturacaklar diye, altındaki sohbetleri. Bölecekler diye, şu şen-şakrak çocukların oyunlarını; saklambaçlarını, körebelerini... Koparacaklar diye, salıncaklarını...

Ben, isimsiz sokak...

Korkuyorum, şu koca çınarı keserler diye birgün... Korkuyorum, şu sokak lâmbasını sökerler diye bir gün. Geceleri etrafında pervanelerin döndüğü şu tozlu, gevşek ampulü söndürecekler diye. Devirecekler diye, gecelerimin o sessiz-sedâsız aydınlığını... Bitirecekler diye, öldürecekler şu uzayı kısalan gölgeleri...

Ben, isimsiz sokak...

Korkuyorum, şu sokak lâmbasını sökecekler diye bir gün... Korkuyorum, bir gün çekip gidecek diye, bakkal Hüseyin Efendi; manav Şevket, kasap Nûri, terzi Cemal... Korkuyorum, emekli Abdullah Hoca gidecek diye bir gün; Ayşe nine, Fâzıl dede, Sâlihâ abla, Sabiha Hanım, Nilüfer, Şebnem, Serkan, Selçuk... Sonra, şu çocuklar... Bekir, Ali, Nevza... ]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/18903343/ http://Phobian.deviantart.com/journal/18903343/ Wed, 18 Jun 2008 00:21:25 PDT önce kül olmadan kendinizi nasıl yenileyebilirsiniz?"
Nietzsche


Size kendi hikâyemi anlatacağım. Anlattıklarım kesinlikle aramızda kalacak! Tamam haydi o zaman başlıyorum anlatmaya. Lütfen bana kendi özelliklerim dışında özel sıfatlar yüklemeyin. Bu yazıdan sonra beni bulmaya da çalışmayın rica ederim. Bunu en baştan söylemeliyim çünkü ben herhangi birinizin yanında oturan kişi, otobüste bilet veren kız, evinizdeki masum arkadaşınız olabilirim. Ben en değerliniz hatta en nefret ettiğiniz kişi olabilirim. Fakat ille de beni yabancılaştıracaksanız şundan kesinlikle emin olmalısınız ki ben bambaşka bir boyutta yaşayan bir insanımsıyım sizin sanrınızım. Çünkü ben koşulsal benzeyenim. Beni sakın göz ardı etmeyin! Başlıyorum.

Öyle fena üşüttüm ki önceleri kafadan gelen bir soğuk algınlığı zannettim ama tamamen balkanlarla alakalıymış. Vücudumun her noktası, beni ayakta tutan kemiklerimin ilikleri bile acıyordu. Lanet ediyordum o anda yaşadığım acılara. Ciğerlerimden çıkan kedi gibi gırrlamalar sinirimi bozarken, yalnız yatağımda pislik günlerimin geldiğinin farkında bile değildim. Anlar sadece bedenimle yaşadığım bir uzantının sinyalleriydi. Ne kaba! Pislik günlerim geri geldi.

Günlerden bir gün hastayım ve yastayım. Alevilerin aşuresini tatmak için Burgazada’nın sokaklarında yürürken midemde ki o garip kıırdaşmaları hissettim. Biliyor musun çok duygulandım. Benim midem hiç kıırdamadı ki!

Uygarlığımızın erektif bir neferiyim ben. Beni sizler yarattınız. Son parasıyla porno film edinmekte hiç tereddüt etmeyen biri varsa o da ben olabilirim bu toplumda. Ama ben sapık değilim beni önemsemeyin. Ben çocuk pornosunun en büyük talepkarı olan milletimin naif bir üyesiyim. Beni sizler yarattınız asla küçümsemeyin!

Her yere kusmaya başladım umarsızca. Ey memleketim! O asil topraklarının her yerine kustum şuursuzca. Beni affet. Vapurda, iş yerinde, sokakta hatta cimcime sevgililerin denize bakı hayaller kurduğu o güzel manzaralara. Kustukça özgürleşti bedenim. Her kusmamda yaşadığım o ihtirasla midemin kuş gibi hafiflemesi ile hayata daha da hırsla bağlandım sanki. Meğer ben ne çok yiyormuşum. Daha bir ay önce yediğim o güzel yemeklerin hala midemde bir mahzende saklandığının çıkışında fark ettiğim bünyemin zararsız olduğunu inandırmaktan da vazgeçtim insanlara. Her yere kustum ama her yere. Yürürken, koşarken ve işerken hatta ağlarken Kusup kusup vay be ne kusmuşum diyerek özüme baktım çömelerek. Buymuş demek! Bizim bir ilişkimiz vardı. Ve artık biz birer yok olan milli ruhlarız benim güzel ihtiraslı kusmuklarım. Klozete yakınlaştığım ve kusmam gereken o kutsal an geldiğinde beleş dinamit olsun, götüm de patlasın edasıyla kendimden geçtiğim anlarım özledim hepinizi.

Bende kendimi memleketimin topraklarına naif bedenimden çıkan enerjiyi boşaltarak yenileniyorum. Bu halim iyi mi bilmiyorum. Esasen anlatacak çok fazla şeyim vardı ama sizin bu yazıyı okurken ne kadar da seksi haller aldığınızı düşünmek beni tahrik ediyor şuanda. Beni sakın unutmayın!

]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/17004142/ http://Phobian.deviantart.com/journal/17004142/ Fri, 22 Feb 2008 05:53:04 PST ruhumuzda hep bir gülücük dünü olmayan bir yarından ibaretken yaşadıklarımı saklama olanağım hiç olmadı ki benim.
Kadınsallığımdı belki verilen, içim acıyor bir yanlışlık var bu hayatta ..
birileri sergilerken en teşhirci yanımı tahrik olan bensizliklerdi inkar edemem.....
Ben gerçeği değil o yüce gülümsemeyi sevdim. Gerçek buysa ben kimdim?
Vişnenin o güzel elbiselerime dökülü de iz bıraktığı kadar var mıydım yok muydum bilmiyordum.
Ve güvercinler geçerken içimden .. ben onların sadece ölümü gözlemesini sevmesini istemesini diliyordum..

-benim adım ölüm değil biliyordum.

-ama adımı her yakarışta sessizce çığlık atıyordum

kutsal bi varlığın acizliğini yaşarken hiç bir yalan gözükenden daha gerçek olamazdı
ve hiç bi gerçek var etmediğim kadar yok olamazdı. ne ölü kokan çığlıklar gerçekti
ne ateş kokan kadınsal teşhirciliğim.

-yalan söylüyorum inanma bana.
-doğruyu söylüyorum kanma ona.

Aslında çelişkileri yaşarken kendimde senden benden büyük bi gece büyürdü içimde adını varlık koyduğum
her pencerenin bir karanlığa açıldığı perdeleri dantellerle bürümüştü. Saklanıyordum
odamda görmediğin köşelere.Ona kadar sayıyordum
ben bir kötürümüm
sen bir düşsün
o deyince

-önüm arkam sağım solum sobe.

saklambaç ve dolambaçlarım sözcüklerim , sözsüzlüklerim .aklında gezinen milyonlarca hece
birleşiminden beni çözme sanmaların.. oysa görülen düşler kapanında seni almak için bekleyen ben,

melek yüzlü bir şeytandım.. varlığı yaratanın yokluğu yaratması gibi her gece içime girdiğinde yanlızlık.. bilinmezlikteydim..
-Ä°nkar etmeden
karmaşalarımda yok olup gitmek ister misin?
-benimle sevişir misin
hadi aç pencereyi hava alsın içerisi.. bi sen gir içeri bi ben , bi o girsin içeri bi gecelerim..
ellerinde çarmıklarla sunarlar fotograf karelerini küçük cinlerim ve haşlanmamak için kaçtığımda
yürüğüm yolda gece gece gülen sen misin..=?

-Ne komiksin öyle sen.
-Acı çeken her insanın tragedyasını yaşıyorum aslen şimdi. sen de mutlu oluyorsun ..
-Devam et seni böyle seviyorum..

seninle sevişmek için -var edemediğim- tabutumdan çıkıyorum


ve ölüm yanı başımda uyurken ben; bu yücelik hakkında düşler kuruyor ama asla uyumuyorum....
düşüyorum say beni..
Ona kadar say olmaz mı çok acımasın canım

ben bir kötürümüm
sen bir düşsün
o deyince
dur deme..
-önüm arkam sağım solum sobe.

]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/16485078/ http://Phobian.deviantart.com/journal/16485078/ Sun, 20 Jan 2008 05:30:36 PST
Ne mi demişti eşim hayattayken; ‘Önce gelin şu lirik yalnızlığımızı paylaşalım başta. Beni gömmeye değil, yaşatmaya gelişinizin ilk töreni olacak bu. Bırakın ağlaşmayı, yoklayın yüreklerinizi, aranızdan ayrıldığımı sandığınız yürek çırpıntılarını orada duymuyor musunuz?’

Bir yıl sonra onu yaşamak için yine buradayız.

Burada yani kanını suyla sabunla temizlemeye çalıştıkları kaldırımdayız. Bu kaldırım bu şekilde temizlenebilir mi, unutturulabiir mi?

Kardeşlerim, bu ancak ve ancak vicdanların duymasıyla, kanarı dökenlerin pişmanlık, ikrar ve af dilemeleriyle mümkün olabilir. Yoksa Habil’in kanı gibi dökülen hiçbir kan ve bu kan susmayacaktır. O kan bir yıldır hiç susmadı kardeşlerim. Çünkü kanın sesi adaletle susar. İşte bugün sizler de adalet için buradasınız. Sessizliğinizde adalet çığlığı duyuluyor.

Peki adalet nasıl yerini bulacak, geçen bir yıl içinde adalet adına ne gördük?

Katilin eline ülkemin bayrağını verip poster çektirenlere ülkemin adaleti ne yaptı?

Sadece görüntülere basına verenlere dava açıldı. Stadyumlarda “Hepimiz Ogün’üz” diye bağıranlara, onu hain ilan eden devlet görevlilerine ne yaptı ülkemin adaleti?

Telefonda “Tek farkılılk kaçmayacaktı ama bu kaçtı” diyen ve “kimin öldüreceğini bilen” emniyetçilere ne yaptı ülkemin adaleti?

Daha katil yakalanmadan silahın markasına kadar bilen jandarmalara ne yaptı ülkemin adaleti?

Cinayet planları yapılan ocaklara ne yaptı ülkemin adaleti?

Eşime haddini bildirmeye çalışan vali yardımcısına ne yaptı ülkemin adaleti?

Diyorlar ki, ’301’den kim hapse girdi?’ Ben de diyorum ki; keşke yaşatsalardı da hapiste olsaydı. Çünkü yaşatsalardı, bugün gerçekten 301’den hapisteki üçüncü ayı olacaktı.

Evet kardeşlerim, bugün adalet istediğimiz için buradayız. Daha kimler bıçaklandı, kaçırıldı, öldü, sayısı yok. Elbette acılı yüreklerin de sayısı yok. Ama kimler cesaret bulacak da, onun dediği gibi “terörün gücü ve gücün terörüne” karşı gelecek?

Dediği gibi, uğruna ölünesi davaları uğruna yaşanası davalara dönüştürmedikçe belli ki bu tür vahşetler çok yaşanacak.

Bizi acılarda akraba ettiler. Maalesef yasta kardeşlik de bugün cesaret istiyor. Ama asıl yaşamak cesaret ister, umut cesaret ister, adalet cesaret ister kardeşlerim.”

]]> ~Phobian http://Phobian.deviantart.com/journal/16040759/ http://Phobian.deviantart.com/journal/16040759/ Sat, 22 Dec 2007 08:29:37 PST giden şu boktan hayatın nasıl ve nerelere gittiğinin farkına varamıyoruz bir türlü. Gidişatım çok kötü, ülke çok kötü, başımızda hayalet kılıklı, çirkin krallar varken bu hayattan haz alanın alnını karışlarım ben. Düşüyorum saçma sapan savruluyorum gereksiz kıyılara… Bir roman gibi yaşatır bazen günlük dile gelmiş zaman, yaşamın anlamı solduğunda ben yine devam ederim yoluma dik bir şekilde. Bitmemiş bir şiirin ortasında darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyelerle dolu düşlerimin ardında yaşamsa yerli yerinde, ya ben…

Şimdi herşey doludizgin ve çoğul hassasiyetlerle dolu. Şimdi herşey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi başlangıcın sonu sanki. Dayanmak istiyorum tüm gücümle acılara, silkelerken bütün benliğimi. Sessizce duran o evimizdeki duvarlar gibi olmaya çalışırken ve kazanmış görünürken derinliğimizi ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde solgun düşünceler. Bir anın yalnızca bir anın bütün hayatı kapladığı o anlar, o tik taklar kadar önemsiz kalır şimdi düşünceler. Hayatımızda tüm o anlam yüklediğimiz olaylar sessizce dağılır farkına varamadığın kuruntularla.

Ä°mrendiğim, öfkelendiğim, kızdığım ya da kıskandığım geçmişim. Yani yaşamışlık sandığım geçmişim. Dile dökülmeyenin tenhalığında kaçırılan bakışlarda gündeliğin başıboş ayrıntılarında zaman zaman geri tepip duruyordu aramızda geçmiş. Ve elbet üzerinde durulmuyordu çoğu zaman. Kum saati misali akı giden hayatlar ardına saklanmak istemiyorum. Zehirlenmiş gibiyim yüreğim sanki taş bağlıyor. Hayata dair hiçbir inanç kalmadı ruhumda. Derler ya; yaşıyorum işte kuru bok misali rüzgârda ahenkle vals yapıyorum sanki. Ben böyleyim ne dersen de hayata bırakmış kuru vücudunu, kanatlarını açmış kocaman bir kartalım aslında, parçalayacak bir aciz arayan ve dinlenecek bir kaya arayan. Benim bütün kayalarım kaya gibiydi en başta. Sonra ona sığındığın andan itibaren sanki bir pamuktu ne kadar anlamsız değil mi? Üstlenilmiş roller ve en iyi oyuncular ardında bir geçmişim var sanki. Şimdi biz neyiz biliyor musun? Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada. Bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilmeyen çocuklar gibi. Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek ve her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz. Çılak ve sahici yaşayı çılak ve sahici ölmek için panayır yerleri… Ölü kelebekler… Ölü kirlenmiş bedenler. Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler ilerlerim. Zamanla anlarsın bu bir yanılsama. Ölü şairlerin imgelerinden kalma. Sen de değilsin. O da değil. Kuzey yıldızı daha uzakta. Yeniden yollara düşerler. Düşlerim

]]> ~Phobian